Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Στο Μετς.

Όλα μου τα καλοκαίρια τα πέρναγα στο νησί των αρωμάτων, τις Σπέτσες, σ΄ ένα σπίτι απέναντι από τα καρνάγια. Ίσως έτσι να εξηγείται η μεγάλη μου αγάπη για τα παραδοσιακά μας καΐκια και την θάλασσα.

Από μικρή μου άρεσε να ζωγραφίζω, να βλέπω ελληνικές ταινίες και να γίνω δασκάλα. Έτσι μάλλον πάλι εξηγείται πως αποφάσισα να σπουδάσω Καλές Τέχνες και μετά να πάρω το καράβι, για να ζήσω την δική μου ελληνική ταινία αναπαλαιώνοντας καΐκια στις Μικρές Κυκλάδες του Αιγαίου, καθώς και δημιουργώντας το «Εικαστικό Εργαστήρι» για τα παιδιά των νησιών αυτών όπου μέσα από τα μαθήματα μαθαίνουμε τις παραδόσεις του τόπου και τους δίνουμε μια πιο σύγχρονη εικαστική μορφή.

Στα 18 μου μόλις αποφοίτησα από την Σχολή Μωραΐτη, πολύ πριν κατασταλάξω στο τι ακριβώς ήταν αυτό που ήθελα να κάνω και προτού πάρω το καράβι, πήρα το αεροπλάνο. Για το Λονδίνο.

Ξεκινώντας τις σπουδές μου πάνω στην Γλυπτική στο Central Saint Martins College of Art & Design και στο Chelsea College of Art & Design. Στο Λονδίνο έμεινα 5 χρόνια, όπου παράλληλα με τις σπουδές μου δούλευα στο Visual Department του Browns Fashion για τα window’s installations τους και συμμετείχα σε διάφορες εκθέσεις.

Η παραμονή μου στο Λονδίνο, οι σπουδές μου και μια εργασία στο τελευταίο έτος του πανεπιστημίου σχετικά με τις ελληνικές παραδόσεις που χάνονται με το πέρασμα των χρόνων, με έκαναν να καταλάβω προς ποια κατεύθυνση έπρεπε να σαλπάρω.

Σύντομος σταθμός μου και όνειρο ζωής ήταν η Ινδία όπου κάνοντας εθελοντικά εικαστικά μαθήματα σε παιδιά με αυτισμό στο Ν. Δελχί συνειδητοποίησα την έμπνευση που σου δίνουν τα παιδιά και την επιθυμία μου να ασχοληθώ εν μέρη και με αυτό. Μετά από τις περιπλανήσεις μου στην Βόρεια Ινδία και τα μαθήματα με τα παιδιά είχε έρθει ώρα για την Ελλάδα.

Συγκυριακά όπως γίνονται τα περισσότερα ανατρεπτικά πράγματα, ήρθε στη ζωή μου η Μ.Κ.Ο «Άγονη Γραμμή Γόνιμη» και με μία αρχική συνεργασία μαζί της βρήκα την ευκαιρία και πήρα επιτέλους το καράβι.

2 π.μ. λιμάνι Σχοινούσας, αποβίβαση. 

Αυτή ήταν η αρχή για μια μεγάλη αγάπη και πορεία στο συγκεκριμένο νησί και στα υπόλοιπα τα οποία εντάχθηκαν στην πορεία.

Μια μεγάλη αγάπη και μια συνειδητοποίηση των όσων με διέγειραν από μικρή.

Οι μικροί παραθαλάσσιοι τόποι, οι παραδόσεις μας, μια Ελλάδα του ’60, εδώ όπου έμαθα να αναζητώ την ουσία στα απλά πράγματα και να αποφεύγω την φθορά της καθημερινότητας. Έκτοτε και μέχρι σήμερα περνάω τον περισσότερο μου χρόνο, χειμώνα καλοκαίρι στα άγονα/γόνιμα νησιά της Σχοινούσας και της Ηρακλειάς, με τελευταία προσθήκη το Κουφονήσι όπου κάνοντας πραγματικότητα εκείνη την εργασία στο πανεπιστήμιο, αναπαλαιώνω εικαστικά παλιά εγκαταλελειμμένα καΐκια, τα «Καράβια που δεν φοβήθηκαν», παράλληλα με το «Εικαστικό Εργαστήρι» και με διάφορα άλλα προσωπικά projects.

Αν κάτι μ΄έμαθαν τα νησιά αυτά είναι πως η ζωή είναι πράγματι πολύ μικρή για να μην κάνουμε τα όσα αγαπάμε και μας γεμίζουν φως …